سکوی تعمید صابئین مندائی

صابئین مندایی پیروان حضرت یحیی تعمیددهنده(ع) ساکنان دیرباز، کهن سرزمین ایران محسوب می شوند که قدمت حضورشان در ایران از دوران اشکانی به این سو می رسد. به دلیل نقش آب در زندگی روزانه و مذهبی این کهن دین داران که به هبوط حضرت آدم(ع) اعتقاد دارند و بر پیامبری حضرت نوح(ع)، حضرت شیث(ع) و حضرت سام(ع) باور دارند و از کتاب مقدس خود به نام «گنزا ربا» یاری می جویند، همواره شاهد سکونت جامعه صابئین مندایی محلات پیرامونی رودخانه و نهر هستیم. صابئین مندایی به خداوند یکتا که فناناپذیر هم هست و به آن با زبان مندایی «ملکا راما ربا دنهورا» می گویند، اعتقاد دارند و باور می کنند اگر به توصیه های خداوند که از جانب پیامبران و فرشتگان برای آنها ارسال شده است توجه شود، بهشت و عالم انوار «آلما دنهورا» در انتظارشان است. به همین دلیل، دین داران این قوم کهن، برای انجام مناسک مذهبی خود و تعمید و نماز روزانه به کرانه رودخانه مراجعه می کنند تا با انجام وضو (رشامه)، نماز (براخه) بخوانند و در درگاه خداوند دعا (بوثه) کنند. در شوشتر مکانی ثبت ملی شده است و متعلق به نیایش صابئین مندایی در رودخانه «گرگر» وجود دارد که به آن «بند عیار» گفته می شود. در دزفول و در محله منتهی به رودخانه «دز»، گذری تاریخی و ثبت ملی وجود دارد که به «ساباط صابئین» معروف است. در اهواز که مرکز تجمع صابئین مندایی است، عمده خیابان های ساحلی این شهر، هم محل زندگی صابئین مندایی محسوب می شوند و هم انجمن، مکان عقد و ازدواج و کلاس های درسی آنها را در خود دارد. از دیگر سو این محلات ساحلی به مکان نیایش، نماز و اعمال مذهبی آنها در رودخانه «کارون» که «سکوی مندی» نام دارد، منتهی می شود. صابئین مندایی به دلیل اهمیت دادن به پاکی و انجام آیین های مختلف که به آب جاری (یردنا) بستگی دارد، همواره شاهد متغیرهای گوناگون در رودخانه ها بوده اند... واژه صابئین سه بار در قرآن و در (سوره «بقره»، آیه ۶۲، سوره «انعام» آیه ۶۹ و سوره «حج» آیه ۱۷)، در کنار ادیان «یهودیت»، «مسیحیت» و «زرتشتی» آمده است.