کوشک نورآباد

کوشک نورآباد مربوط به دوره قاجار است و در شهرستان ایذه، روستای نورآباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۱ بهمن ۱۳۷۸ با شمارهٔ ثبت ۲۵۷۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنای قاجاری در نزدیکی تپه الحک منطقه نورآباد ایذه واقع شده است. از دور نمای سنگ چین و زیبای آن محصور در بین درختان خودنمایی می کند. این منطقه به دلیل آب های زلال و طبیعت زیبایش مکان استقرار خوانین بختیاری بوده است. نورآباد بخاطر دارا بودن آب های زلال و گوار معروف بوده است و باستان شناسان شکل گیری اشکفت ها و غار های کم عمق در دوره پارینه سنگی و سازه های زیست گاهی دوره ایلام میانه و بردگوری (گور دخمه های الیمایی) را بخاطر وجود آب های بسیار در این منطقه می دانند. بنای سنگ و گچی کوشک نورآباد از سنگ قواره و لاشه سنگ بااستفاده از کچ نیم کوب بر روی یک صخره ساخته شده است.در این بنا هیچگونه چوبی بکار نرفته است و منبع روشنایی آن پنچ دری ها و سه دری هایی به شیوه معماری ده دشتی (بهبهان) بوده است. معماری این بنا محلی نیست چون به شیون معماری ده دشتی و برای اینکه نور بیشتری به داخل آن بتابد جرز درگاه هایش به شکل اریب ساخته شده است. با توجه به آب و هوای ایذه کوشک نورآباد در زمستان و بهار مورد استفاده قرار می گرفته است. این بنا یک بنای تفریحی بوده است که در زمستان ها و بهار مورد استفاده قرار می گرفت و ساکنین آن برای کوچ پاییزه به چغاخور چهارمحال و بختیاری می رفتند. بررسی های نشان می دهد که بنای کوشک نورآباد مرکز حکومتی خوانین بختیاری بوده است که برای گردآوری سهم مالکانه و مالیات مدتی از سال را درآنجا می گذرانندند و مردم شهر ایذه که در آن زمان کپرنشین بوده اند موظف به نگهداری تامین علوفه آنها بوده اند.